Starcie rozegrało się w niewielkim lesie na południe od Truskawki, porastającym liczne w tej okolicy wydmy. Od północy zaatakowały kompanie „Zetesa” i „Opończy”, podczas gdy od zachodu nacierała kompania „Dana”. Tej ostatniej towarzyszył osobiście por. „Góra”. Korzystając ze sprzyjającego terenu, Niemcy bronili się twardo i umiejętnie. Polscy oficerowie nie zdecydowali się na przeprowadzenie frontalnego uderzenia, gdyż groziłoby ono zbyt dużymi stratami. Postanowiono zamknąć nieprzyjaciela w kotle i wybić w walce ogniowej. Żołnierze AK posuwali się skokami od pagórka do pagórka, niekiedy zbliżając się do niemieckich pozycji na odległość rzutu granatem. Punkt zwrotny nastąpił, gdy na tyły nieprzyjaciela uderzyli spieszeni ułani wachm. „Suma”. Niemcy znaleźli się w potrzasku, lecz mimo beznadziejnego położenia nie złożyli broni, gdyż byli przekonani, iż partyzanci zabijają jeńców. Ostatecznie pod silnym ogniem Polaków niemiecka obrona załamała się, a żołnierze podjęli próbę ucieczki. Większość z nich została zabita lub wzięta do niewoli. Ocalało tylko kilkunastu Niemców, którym udało się niepostrzeżenie wymknąć z kotła pod osłoną rowu melioracyjnego, o którego istnieniu nie wiedzieli polscy żołnierze.