400 metrów, Niemcy nie podjęli walki, lecz zmienili kierunek marszu, skręcając na północ, w kierunku Truskawki (tj. w rejon stacjonowania głównych sił Pułku „Palmiry-Młociny”). „Wilga” i jego żołnierze ruszyli wówczas w ślad za nieprzyjacielskim oddziałem, ostrzeliwując jego tylną straż. Ich zamiarem było zaalarmowanie głównych sił pułku, a zarazem odwrócenie uwagi Niemców od czekającego na nich niebezpieczeństwa.

Zgodnie z przewidywaniami „Wilgi” strzelanina zaalarmowała oddziały polskiego zgrupowania. Stacjonujący najbliżej por. „Zetes” błyskawicznie rzucił do walki swoje trzy plutony. Wkrótce por. „Góra” wysłał mu na odsiecz dwie nalibockie kompanie piechoty – pierwszą pod dowództwem por. Franciszka Baumgarta ps. „Dan” oraz trzecią pod dowództwem sierż. Waleriana Żuchowicza ps. „Opończa”. 3 szwadron ułanów dowodzony przez wachm. pchor. Narcyza Kulikowskiego ps. „Sum” otrzymał rozkaz dokonania głębokiego obejścia nieprzyjacielskiego oddziału i wyjścia na jego tyły w rejonie wzgórza 95.