Problem ten próbuje się rozwiązać, postulując, że cechy związane z pojawianiem się zaburzeń czy chorób psychicznych miały wartość adaptacyjną w przeszłości. Pomimo braku źródeł historycznych pozwalających postawić rozpoznanie zgodnie z obowiązującymi współcześnie kryteriami DSM schizofrenię uznaje się za bardzo stare zjawisko. Pewne źródła nasuwają podejrzenie przypadków tej choroby już w starożytnej Mezopotamii. Hipoteza podziału grupy upatruje jej początków jeszcze wcześniej. Choroba ta musi liczyć przynajmniej 60 000 lat – czasu, w którym od reszty światowej populacji oddzielili się przodkowie dzisiejszych rdzennych mieszkańców Australii. Większość cech gatunku ludzkiego, zarówno fizycznych jak i psychicznych, wytworzyła się w okresie pomiędzy 100 000 a 10 000 lat temu, kiedy bytował on w środowisku adaptacji ewolucyjnej. Człowiek prowadził wtedy zbieracko-łowiecki tryb życia, tworząc grupy liczące kilkadziesiąt osób. Ówczesne warunki życia znacząco różniły się od obecnych. Liderem takiej grupy osobników, osobą o wyjątkowo dużych szansach powielenia własnego materiału genetycznego poprzez płodzenie licznych dzieci, zostawała z większym prawdopodobieństwem osoba o pewnych szczególnych cechach. Lider musiał mieć charyzmę, mógł też pełnić funkcję przywódcy religijnego.