Osoba obdarzona charyzmą, o zachowaniu w pewnym stopniu „schizofrenicznym”, o pewnych cechach osobowości schizoidalnej, łatwiej zrywała więzi z dotychczasową grupą i dotychczasowym przywódcą, pociągając za sobą osoby, które tworzyły jej własną grupę.

Wynika z tego, że pewne mechanizmy, które normalnie pełnią swe adaptacyjne funkcje, mogą w pewnych warunkach wyzwolić się spod kontroli mechanizmów regulacyjnych organizmu. Ryzyko rozwoju schizofrenii zależy w rzeczywistości od współdziałania licznych genów. Pewne ich kombinacje mogą okazać się korzystne, a tylko niektóre, ekstremalne, prowadzić do rozwoju choroby. Mutatis mutandis można porównać do jednogenowego dziedziczenia anemii sierpowatokrwinkowej, w którym posiadanie jednego zmutowanego allela chroni przed zachorowaniem na malarię, ale już homozygota tego allelu wywołuje niedokrwistość. Analogicznie w przypadku wielogenowego dziedziczenia ryzyka rozwoju schizofrenii zbyt duża ilość pewnych genów może wpływać na rozwój choroby.