Tak więc nosiciele cech schizoidalnych, ludzie o osobowościach schizotypowych, paranoidalnych czy granicznych, zostawaliby liderami małych grup ludzkich, dzięki czemu doczekiwaliby się oni licznego potomstwa i rozprzestrzeniali w populacji geny, które – dopiero w pewnych układach – mogłyby przejawiać się w skrajnym natężeniu cech i rozwoju choroby.
Oprócz roli przywódcy grupy osoby o cechach schizoidalnych mogły również wchodzić w rolę szamana. Halucynacje czy też urojenia interpretowano by jako wyraz łączności ze światem nadprzyrodzonym, objawy negatywne zaś, takie jak wycofanie, wiązano by z częściowym przebywaniem w innym świecie. Osoba taka, łącznik pomiędzy grupą a światem duchowym, konsolidowałaby niewielką społeczność. W efekcie grupa taka byłaby faworyzowana przez dobór naturalny względem innych grup, nieposiadających własnego szamana. Szamanizm bywa nawet uznawany za niezbędny dla utrzymania spójności takiej grupy. Istnieje hipoteza upatrująca w omamach imperatywnych normy na pewnym etapie rozwoju języka.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Schizofrenia