W tym celu skierował 10 lutego 1926 pismo do kurii biskupiej w Przemyślu, prosząc o zgodę na rozpoczęcie procesu koronacyjnego Matki Bożej Pocieszenia.
We wstępie zawarł motywację napisania listu:
Prośba zakonnika podzielona została na trzy części, odzwierciedlające wymagania stawiane przed wizerunkami, mającymi zostać ukoronowanymi: „antiquitas cultus” — udowodnienie wielowiekowości kultu: geneza kultu sięgająca początku XVII w., praktyki wotywne z lat 1623–1640 i 1750, zarekwirowanie wotów przez Austriaków, kult na poziomie prywatnym w czasie zaborów odnowienie kultu przez o. Felicjana Fierka na prośbę wiernych w 1896, „copia gratiarum” — opis dziesięciu doznanych cudów i łask z lat 1903–1924, m.in.: uzdrowienie sześcioletniego chłopca z Łańcuta, uzdrowienie położnicy z Rudnej Wielkiej, uzdrowienie z choroby umysłowej kobiety z Bud Łańcuckich, „concursus populi” — przedstawienie aktualnej czci ze strony wiernych: informacje o odpustach, akty pobożności wiernych, przekonanie o cudowności wizerunku.
10 kwietnia 1926 bp Anatol Nowak odpowiedział na prośbę gwardiana, wyrażając radość z podjętej inicjatywy. Zapowiedział powołanie komisji koronacyjnej dla przesłuchania świadków.