Przeniesiono wówczas obraz do osiemnastowiecznej kaplicy przylegającej do północnej nawy kościoła.
Neobarokowy ołtarz, w którym umieszczono wizerunek Przeworskiej Madonny, wyszedł spod dłuta miejscowego snycerza Antoniego Rarogiewicza. Wokół obrazu umieszczony był fragment pieśni ku czci Matki Bożej Pocieszenia „Matko, pociesz, bo płaczemy, Matko, prowadź, bo giniemy, Matko, nie opuszczaj nas”. Wówczas to postacie Maryi i Dzieciątka udekorowano miedzianymi sukienkami i koronami. Nie odbyła się jednak oficjalna koronacja.
Świadectwem kultu z tego czasu było umieszczenie reprodukcji obrazu w wydanej w Płocku książce ks. Franciszka Jarnińskiego Wykład litanii loretańskiej.
Dwudziestolecie międzywojenne Sprzyjającym czasem dla rozwoju kultu w Przeworsku było dwudziestolecie międzywojenne. Cześć oddawana Matce Bożej Pocieszenia miała charakter ponadlokalny. Dlatego ówczesny gwardian, o. Tadeusz Ukleja podjął oficjalne starania o ukoronowanie obrazu papieskimi koronami.