W 1973 roku grupa Neila Bartletta poinformowała o udanej syntezie adduktu 1:1, tj. dwiema metodami: w wyniku reakcji z w stosunku molowym 1:1 oraz przez stopienie równomolowych ilości i . W obu przypadkach powstała jasnożółtozielona sól o temperaturze topnienia 109–113 °C. Jej skład i budowa zostały potwierdzone metodami rentgenografii strukturalnej, spektroskopii Ramana i dyfraktometrii proszkowej.
Otrzymywanie i odmiany krystaliczne Heksafluoroantymonian trifluoroksenonu jest substancją dimorficzną; można go uzyskać w wysokotemperaturowej formie α i niskotemperaturowej formie β.
Forma α Addukt α- można otrzymać przez ogrzewanie w atmosferze suchego azotu równomolowych ilości i , a następnie ochłodzenie do temperatury pokojowej. Alternatywna metoda polega na ogrzewaniu z nadmiarem w temperaturze 80 °C, a następnie próżniowym odparowaniu nadmiaru tetrafluorku ksenonu w tej samej temperaturze. W obu przypadkach powstaje wysokotemperaturowa odmiana α związku:
Heksafluoroantymonian trifluoroksenonu α można otrzymać także przez stapianie równomolowych ilości tetrafluorku ksenonu i pentafluorku antymonu: