Wstrząs terapeutyczny musi zostać dostarczony w ciągu kilku minut po zdarzeniu, aby był skuteczny. Szanse na przeżycie pacjenta zmniejszają się o 7-10% z każdą minutą opóźnienia. Czas, którego potrzebuje WCD od wykrycia zagrażającej życiu arytmii serca do automatycznego wywołania wstrząsu terapeutycznego jest zwykle krótszy niż minuta i ma 98% wskaźnik skuteczności pierwszego szoku terapeutycznego w reanimacji pacjentów z NZS. Działanie WCD nie wymaga ingerencji osób postronnych lub personelu ratunkowego.
WCD jest zalecany w wytycznych American College of Cardiology, American Heart Association i European Society of Cardiology (ACC / AHA / ESC) z 2006 r., w wytycznych ESC z 2015 i 2021 r. oraz American Heart Association, American College of Cardiology, Heart Rhythm Society (AHA/ACC/HRS) z 2017 r. w leczeniu pacjentów z arytmiami komorowymi i zapobieganiu NZS. WCD daje lekarzom czas na ocenę ryzyka arytmii serca pacjenta, sporządzenie odpowiednich planów leczenia i monitorowanie wydolności serca przed lub po inwazyjnej procedurze kardiologicznej czy kardiochirurgicznej (takiej jak operacja pomostowania, implantacja stentu lub przeszczepienie serca) lub u pacjentów z wysokim ryzykiem NZS po zawale mięśnia sercowego (MI). WCD jest tymczasową opcją terapeutyczną dla pacjentów oczekujących na ICD, pacjentów po usunięciu ICD (np.