z powodu infekcji układu ICD) lub pacjentów, którzy nie mogą mieć wszczepionego ICD, ale mają przejściowe ryzyko NZS. Międzynarodowe Towarzystwo Transplantacji Serca i Płuc (ISHLT) zaleca noszenie defibrylatorów zewnętrznych jako terapię pomostową dla pacjentów oczekujących na przeszczepienie serca w swoich wytycznych dotyczących opieki nad kandydatami do przeszczepienia serca.
Zwykle czas noszenia WCD wynosi około 3 miesięcy, ale zależy od indywidualnych potrzeb pacjenta i decyzji lekarza prowadzącego.
Historia Stosowanie wysokoenergetycznej defibrylacji serca zainicjowano w 1947 roku najpierw w otwartej klatce piersiowej, dziesięć lat później przezskórnie, a po opracowaniu przenośnych jednostek dostarczających terapię wysokoenergetyczną do 1000 woltów w 1972 roku wprowadzono defibrylację serca za pomocą elektrod wewnątrzsercowych dostarczających znacznie mniej energii tak niskiej jak 30 dżuli.
Był to początek rozwoju wszczepialnych kardiowerterów-defibrylatorów (ICD). Na Uniwersytecie Johns Hopkins lekarze Mirowski i wraz z zespołem zaczęli opracowywać ICD i byli w stanie je wszczepić u pierwszego człowieka w 1980 roku. Z biegiem lat ICD uległy dalszemu rozwojowi i są obecnie standardową procedurą ambulatoryjną.