Wcześniej w tym samym roku, Murray odrzucił niespodziewaną propozycję Alexandra MacMillana reprezentującego amerykańskie wydawnictwo Harper, które poszukiwało redaktora słownika, który mógłby konkurować ze słownikiem Webstera. Murray uważał, że taki słownik musiałby mieć przynajmniej 5000 stron, podczas gdy Harper planował nie więcej niż 4000 stron.
W 1879 roku Philological Society zawarło porozumienie w sprawie redakcji i publikacji słownika z Oxford University Press, a głównym redaktorem słownika został James Murray. Murray nadal pracował w Mill Hill School, a dla potrzeb prac nad słownikiem wybudował przydomowe skryptorium. W 1885 roku Murray zrezygnował z pracy w szkole, przeprowadził się do Oxfordu (78 Banbury Road), gdzie wzniósł nowe skryptorium i wraz z małą grupą asystentów całkowicie poświęcił się słownikowi. W 1889 roku pracę Murraya wsparł drugi edytor Henry Bradley (1845–1923), w 1901 roku trzeci – William Craigie (1867– 1957), a od 1914 roku czwarty – Charles Talbut Onions (1873–1965). Pierwszy tom A New English Dictionary on Historical Principles (NED) został opublikowany w 1884 roku, a ostatni w 1928 roku – trzynaście lat po śmierci Murraya.