Łunin (błr. Лунін; ros. Лунин) – agromiasteczko na Białorusi, w rejonie łuninieckim obwodu brzeskiego, około 13 km na północny zachód od Łunińca i w pobliżu Łunińskiego Rezerwatu Biologicznego.
Siedziba parafii prawosławnej pw. Świętych Borysa i Gleba.
Znajduje tu się stacja kolejowa Łowcza, położona linii Homel - Łuniniec - Żabinka.
Historia Pierwsze znane dziś wzmianki o Łuninie pochodzą z 1440 roku. W I połowie XV w. Zygmunt Kiejstutowicz nadał Lulin Wielki (Łunin z Łunińcem) Mikołajowi Niemirowiczowi i jego matce Annie, wdowie po Janie Niemirze z Wsielubia. Następnie dobra te w drodze dziedziczenia przeszły do bratanka Mikołaja – Piotra Fiedkowicza Niemirowicza, po czym do jego syna – Jana Pieńko Niemirowicza. Jan Pieńko Niemirowicz wraz ze swą żoną Bohdaną Hanną Sapieżanką nie doczekał się potomstwa, wobec czego adoptował swojego siostrzeńca Stanisława Dowojno, czyniąc go swym spadkobiercą. Stanisław Dowojno (zm. w 1574), wojewoda połocki, był właścicielem tych dóbr od 1563 roku, następnie wdowa po nim Barbara z ks. Sołomereckich, a potem – Jerzy Radziwiłł, kuzyn pierwszej żony Dowojny, Petroneli. W połowie XVII wieku klucz łuniński stał się własnością Mikołaja Druckiego-Lubeckiego i pozostawał przez kolejne około 300 lat w rękach męskich potomków tego rodu.