Najbardziej rozrósł się za czasów Franciszka Druckiego-Lubeckiego (zm. w 1806), kasztelana pińskiego, praprawnuka Mikołaja i ojca ministra skarbu Franciszka Ksawerego (7 starostw wiejskich, 16 wsi).
Prywatne miasto szlacheckie położone było w końcu XVIII wieku w powiecie nowogródzkim województwa nowogródzkiegoВялікі гістарычны атлас Беларусі Т.2, Mińsk 2013, s. 109..
Po Franciszku fortunę odziedziczył jego najmłodszy syn Hieronim (1779–1844), marszałek powiatu pińskiego, ożeniony z Krystyną Niemirowicz-Szczyttówną (córką marszałka Józefa Niemirowicza-Szczytta i potomkinią najstarszych znanych właścicieli Łunina). Następnie – ich syn Edwin Cezary Adam (1828–1901, ur. i zm. w Łuninie), również marszałek piński, a po nim ostatnim właścicielem Łunina był jego syn Franciszek Drucki-Lubecki (ur. w 1878 w Łuninie, rozstrzelany przez Niemców w czasie powstania warszawskiego, senator II Rzeczypospolitej w latach 1928–1935. W 1922 roku mocno już okrojony majątek liczył ciągle 26 860 ha.