Przed rozbiorami Łunin leżał w powiecie pińskim województwie brzeskolitewskim Rzeczypospolitej. Po II rozbiorze Polski znalazł się na terenie guberni słonimskiej (1796), litewskiej (1797–1801), a później grodzieńskiej (1801–1915) Imperium Rosyjskiego. Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej w 1921 roku Łunin znalazł się na terenie Polski, początkowo w gminie Łunin, a od 1928 roku w gminie Łuniniec powiatu łuninieckiego województwa poleskiego, od 1945 roku – w ZSRR, od 1991 roku – na terenie Republiki Białorusi.
Kościoły i cerkwie w Łuninie mały|lewo|Cerkiew Świętych Borysa i Gleba W 1749 roku Walerian Żaba, kasztelan połocki ufundował w Łuninie jednonawowy kościół pijarów z dwiema wieżami. Dziś nie ma śladu po tym kościele.
Franciszek Drucki-Lubecki ufundował w 1794 roku murowany kościół, który był filią parafii benedyktyńskiej horodyszczańskiej. Po jej kasacie około 1866 roku wieś przyłączono do parafii pińskiej, a kościół zamknięto. Edwin Cezary Drucki-Lubecki próbował przebudować kościół na nowy, parafialny pw. Przemienienia Pańskiego, z przeznaczeniem m.in. na grobowiec rodzinny, jednak wskutek zakazu rządu rosyjskiego przebudowa kościoła nie została zakończona. W 1935 roku przebudowano go staraniem parafian, konsekracja odbyła się 6 sierpnia 1935 roku, dokonał jej biskup piński Kazimierz Bukraba.