Stary Sułtan (Der alte Sultan) – baśń braci Grimm opublikowana w ich zbiorze Baśni z 1812 roku (tom 1, nr 48).
Treść Pies o imieniu Sułtan służył wiernie swemu panu - rolnikowi ze wsi i jego żonie, ale kiedy się zestarzał, pan zdecydował się go zastrzelić. Żona pana wstawiła się za wiernym psem, ale mąż nie chciał jej słuchać i oświadczył, że jutro się go pozbędzie. Sułtan słyszał tę rozmowę i posmutniał. Kiedy spotkał swojego znajomego wilka opowiedział mu, że został mu tylko dzień życia. Wilk wpadł na pomysł jak uratować przyjaciela.
Według jego planu wilk miał udawać, że porywa dziecko właścicieli Sułtana, na oczach rodziców, podczas ich pracy na polu. Sułtan miał puścić się za nim w pogoń, odebrać mu dziecko i odnieść rodzicom. Wilk liczył na to, że wdzięczni rodzice nie będą już chcieli pozbywać się psa, który ocalił ich dziecko.
Plan został wykonany z sukcesem. Wdzięczny ojciec odzyskawszy dziecko, obiecał Sułtanowi, że póki będzie żył nie braknie mu jedzenia. Żonie kazał gotować staremu Sułtanowi zupy z chleba, żeby nie musiał gryźć. Dał mu też swoją poduszkę z łóżka, na legowisko. Sułtan nigdy jeszcze nie miał tak dobrze.