thumb|right|200px|Grób Alfonsa de la Cerda Alfons de la Cerda, zwany też Alfons el Desheredado (dosł. z hiszp. Alfons Szczeciniasty lub Alfons Wydziedziczony; ur. 1270 w Valladolid, zm. 1324 w Ávila lub w 1333) – najstarszy syn księcia kastylijskiego Ferdynanda de la Cerda i Blanki francuskiej, córki Ludwika IX Świętego i Małgorzaty Prowansalskiej.
Życiorys Miał jedynego młodszego brata Ferdynanda (1275–1322), który popierał jego dążenia do tronu. Był antykrólem kastylijskim w opozycji do kolejno Sancho IV Odważnego i Ferdynanda IV Pozwanego.
Alfons po śmierci swego ojca w 1275 (miał wtedy 5 lat) stał się prawowitym następcą tronu po dziadku Alfonsie X Mądrym. Przez następne 13 lat byli trzymani w fortecy Xativa na polecenie ich babki, żony Alfonsa X, Jolanty Aragońskiej. Alfons został następcą tronu, jednak wobec nacisków niechętnych mu możnych i ekspansji Marynidów w 1278 roku Alfons X uznał swego młodszego syna Sancho za następcę tronu. W 1276 Kortezy w Segovii uznały Sancha za dziedzica tronu, jednak w 1282 wobec nacisków króla odwołały swą decyzję. Alfons X w 1284 abdykował i wkrótce zmarł. Wówczas rozgorzała walka o władzę nad Kastylią-Leónem, jednak Alfons był zbyt młody, by móc w niej zwyciężyć. Wraz z babką Jolantą i matką Blanką schronił się na dworze aragońskim.