Alfons miał więc coraz mniejsze szanse na odzyskanie tronu.
Stronnikiem Alfonsa był początkowo Jan, pan Walencji, młodszy brat Ferdynanda i Sancha, który dla tej sprawy pozyskał pana Biscay, Lope Díaza III de Haro. Ten został jednak stracony na polecenie Sancha, a Jana uwięziono. Wedle kronikarzy egzekucji zostało poddanych aż 4 tysiące zwolenników Alfonsa. Ostatecznie w 1300 roku Jan zmienił sojusze i podporządkował się Ferdynandowi.
8 sierpnia 1304 roku na podstawie traktatu z Torrellas pomiędzy władcami Kastylii Ferdynandem IV, Aragonii Jakubem II Sprawiedliwym i Portugalii Dionizym I Alfonsowi zostały nadane Alba, Bejar and Gibraleón. Następnie osiedlił się we Francji, gdzie król Karol IV Piękny nadał mu również tytuł barona Lunel w Langwedocji-Roussillon.
Zmarł krótko po 23 grudnia 1324 roku i został pochowany w Las Huelgas. Możliwe, że powrócił do ojczyzny w 1333 i ostatecznie zrzekł się roszczeń do korony wobec kolejnego władcy Alfonsa XI.
Początkowo był zaręczony z córką Sancho IV, Izabelą. Od ok. 1290 jego żoną była Mahaut (Matylda), prawdopodobnie córka Jana I de Brienne, hrabiego Eu.