na podstawie patentu Manczarskiego produkowano w następnych latach w USA ruchome reklamy świetlne. Pracował w przemyśle radiotechnicznym, a następnie w Ministerstwie Poczt i Telegrafów w jako ekspert radiotechniczny „za zasługi w służbie pocztowo-telegraficznej”., radca i naczelnik Wydziału Radiokomunikacji.
W czasie II wojny światowej pracował w tajnym nauczaniu. Był związany także z Armią Krajową, dla dowództwa której opracowywał nowe typy anten nadajników radiowych, których wykrycie za pomocą anten kierunkowych było niezmiernie trudne. W czasie powstania warszawskiego zmontował rozgłośnię lokalną na Starym Mieście.
Od 1946 r. był wykładowcą Politechniki Warszawskiej, od 1951 r. także Wojskowej Akademii Technicznej, a od 1960 r. dyrektorem Zakładu Geofizyki PAN. W 1956 r. został wybrany na sekretarza naukowego Komitetu Międzynarodowego Roku Geofizycznego i Roku Spokojnego Słońca. Do 1974 r. sprawował funkcję wiceprezesa Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Cybernetycznego.