Zajmował się psychotroniką. Jego zdaniem zjawiska porozumiewania na odległość mają charakter elektromagnetyczny, nie uczestniczą w nich jednak fale o ściśle określonej długości, lecz fale o charakterze widmowym obejmujące naraz znaczny zakres częstotliwości (wg innych nośnikiem miałyby być hipotetyczne fale grawitacyjne). Wynikiem systematycznego eksperymentowania uczonego z jasnowidzem Stefanem Ossowieckim była „hipoteza śladu”, próbująca tłumaczyć, jakim sposobem szczególnie wrażliwa osoba dotykająca przedmiotu jest w stanie określić, kto uprzednio rzecz tę miał w rękach. Nośnikiem informacji (wg Manczarskiego) są ślady pozostawione na powierzchni przedmiotu. Mogą to być zarówno ślady chemiczne, jak i energetyczne – ślady fal uderzeniowych. Był jednym z twórców teorii bioplazmy.
Był członkiem honorowym organizacji: PTETIS (1973), PTC, Polskiego Związku Krótkofalowców, Klubu Polarnego przy Uniwersytecie Wrocławskim i IAPR (Międzynarodowego Stowarzyszenia Badań Psychotronicznych).
Zmarł w Warszawie.