Przed rozbiorami Opol leżał w województwie brzeskolitewskim Rzeczypospolitej. Po III rozbiorze Polski znalazł się na terenie powiatu kobryńskiego, należącego do guberni słonimskiej (1796), litewskiej (1797–1801), a później grodzieńskiej (1801–1915) Imperium Rosyjskiego. Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej w 1921 roku Opol wrócił do Polski, był w gminie Bezdzież powiatu drohiczyńskiego województwa poleskiego, od 1945 roku – w ZSRR, od 1991 roku – na terenie Republiki Białorusi.
W drugiej połowie XVIII wieku (prawdopodobnie w 1796 roku) wybudowano w Opolu unicką cerkiew (możliwe, że był to wtedy kościół rzymskokatolicki). Drewniana cerkiew stoi do dziś, obecnie prawosławna, pod wezwaniem św. Paraskewy. Została obłożona plastikowym sidingiem, co zmniejszyło jej zewnętrzną wartość historyczną. Budynek ma układ trójnawowej bazyliki na planie prostokąta ze ściętymi narożami w części ołtarzowej, krytej dwuspadowym dachem, z trójkątnym frontonem wieńczącym fasadę i niewielką wieżyczką z barokowym hełmem nad prezbiterium. Jest to jedyna trójnawowa bazylika wśród drewnianych cerkwi Polesia.