Oziaty (błr. Азяты; ros. Озяты, hist. Wereszczaki) – agromiasteczko na Białorusi, w rejonie żabineckim obwodu brzeskiego, około 14 km na południowy wschód od Żabinki, siedziba sielsowietu oraz parafii prawosławnej pw. św. Mikołaja Cudotwórcy.
Historia Miejscowa ludność nazywała tę wieś do II wojny światowej Wereszczaki, ponieważ było to gniazdo rodziny Wereszczaków co najmniej od XVIII wieku. Wcześniej (w XVI–XVIII wieku) wieś wielokrotnie przechodziła z rąk do rąk i podlegała podziałom. Pierwszym znanym właścicielem tych dóbr był Sidar Fiodorowicz Gajka, który uzyskał je przywilejem od króla Zygmunta Starego w 1516 roku.
Między XVI a XVIII wiekiem z klucza wydzielano również mniejsze części. I tak powstały: Oziaty Wielkie (królewskie), które były królewszczyzną do 1757 roku, kiedy to król August III przekazał te ziemie Wyganowskim. Po kilku zmianach właścicieli, w 1839 roku stały się własnością Szepietowskich, a w latach 70. XIX wieku – ponownie Wyganowskich. Była tu kaplica katolicka. Niewiele wiadomo o zabudowaniach folwarku poza tym, że dwór był rozebrany w czasie II wojny światowej, a zabudowania wykorzystane po 1939 roku na cele miejscowego kołchozu; Oziaty-Zasadniki zostały przekazane duchownym. Na ich terenie już w XVI wieku stała cerkiew św. Mikołaja fundacji Gajków.