Zastosowanie Woodburytypia jest jedną ze stosowanych z powodzeniem w 2. połowie XIX wieku technik fotomechanicznych. Pozwalały one na otrzymanie dużej liczby odbitek w stosunkowo krótkim czasie. W technikach tych obraz otrzymywany jest nie w wyniku działania światła na substancję światłoczułą (jak w przypadku odbitek fotograficznych), ale poprzez przeniesienie farby na papier z matrycy drukarskiej. Jednak za sprawą doskonale oddanych gradacji tonalnych, wizualnie odbitki w technice woodburytypii są bardzo zbliżone do fotografii.
W okresie swojej największej popularności, czyli w latach 70. i 80. XIX wieku, woodburytypia służyła do wykonywania ilustracji w książkach i czasopismach. Pojedyncze odbitki były także sprzedawane oddzielnie w formacie carte de visite i gabinetowym. W technice tej wykonywano także całe serie, takie jak cykl portretów sławnych osobistości Galerie contemporaine (1876–1884) albo zbiór reprodukcji dzieł sztuki Trésor Artistique de la France (1877). Ze względu na sporą trudność techniczną, woodburytypią zajmowały się głównie wyspecjalizowane firmy, zwłaszcza w Wielkiej Brytanii (m.in. Woodbury Permanent Printing Company) i Francji (Goupil & Cie, Lemercier), gdzie znana jest pod nazwą photoglyptie. W latach 90.