Bogumił Sławomir Łaszkiewicz (ur. 26 października 1930 w Nowym Młynie) – polski chemik, naukowiec, profesor nauk technicznych, wykładowca akademicki, autor licznych publikacji i patentów. Członek towarzystw naukowych: Polskiego Towarzystwa Chemicznego, International Textile Institute, Union of Pure and Applied Chemistry. Członek Rad Naukowych Instytutu Włókien Naturalnych w Poznaniu oraz Instytutu Technik i Technologii Dziewiarskich w Łodzi.
Życiorys Syn Józefa Łaszkiewicza i Czesławy Kowalskiej. Ukończył I Liceum Ogólnokształcące im. Tadeusza Kościuszki w Łasku. W 1950 roku rozpoczął studia na Wydziale Włókienniczym Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Częstochowie. Po zaliczeniu pierwszego roku przeniósł się na Wydział Włókienniczy Politechniki Łódzkiej. W 1955 roku ukończył studia na Politechnice Łódzkiej z tytułem magistra inżyniera. Podjął pracę na Wydziale Chemicznym Politechniki Łódzkiej, w Katedrze Chemii Nieorganicznej. W 1959 roku przeniósł się na Wydział Włókienniczy do Katedry Technologii Włókien Sztucznych i Syntetycznych. Zorganizował zespół naukowy zajmujący się aktualnymi problemami włókien sztucznych i syntetycznych, zwłaszcza włóknami celulozowymi. W 1964 roku obronił pracę doktorską, natomiast w 1971 roku habilitował się. W latach 1977–1979 był prodziekanem Wydziału Włókienniczego ds. naukowych.