Podtyp XIa ma szerszą i krótszą głownię.
Typ XII Typowe dla późnego średniowiecza, miecze te zaczęły charakteryzować się zwężającą się głownią ze skróconym zbroczem, co zaowocowało lepszymi charakterystykami przy pchnięciu, ale pozwoliło zachować dobrą użyteczność do cięcia. Zachowała się duża liczba egzemplarzy. Potwierdzono użycie w końcu XIII wieku, a możliwe że znacznie wcześniej – Schweizerisches Landesmuseum w Zurichu posiada egzemplarz o cechach typu XII, ale z rękojeścią typową dla mieczy wikingów. Podtyp XIIa (wcześniej klasyfikowany jako XIIIa) opisuje dłuższe i masywniejsze miecze dwuręczne (greatsword) wprowadzone do użytku w połowie XIII wieku, prawdopodobnie jako środek do walki z przeciwnikiem chronionym kolczugą, rozwinięte w późniejsze długie miecze (longsword). Najstarszy znane przedstawienie typu XII to statua Archanioła Michała w Katedrze w Bamberg datowana na ok. 1200 rok. Biblia Maciejowskiego (ok. 1245 rok) zawiera kolejne ilustracje. Jednoręczne, przejściowe egzemplarze typu XII mają rękojeści o długości 4,5 cala (11 cm). Podtyp XIIa ma długą rękojeść podobną do tej w XIIIa.