Klasyfikacja Typ X Typ X opisuje miecze powszechnie używane w schyłkowym okresie dominacji wikingów, aż do XIII wieku. Charakteryzują się szeroką i prostą głownią, o średniej długości 80 centymetrów. Zbrocze jest bardzo szerokie, lecz płytkie. Biegnie przez prawie całą długość głowni, zanika przy (zazwyczaj zaokrąglonym) czubku. Rękojeść o długości ok. 9 cm, co było wartością typową dla mieczy wikingów. Trzpień zazwyczaj szeroki i płaski, lekko zwężający się przy głowicy. Miecz typu X jest węższy i dłuższy od typowego miecza wikingów, stanowi typ przejściowy pomiędzy nim a mieczem rycerskim z okresu późnego średniowiecza. Wikingowie określali go jako gaddhjalt – w staronordyjskim rękojeść z kolcem (ang. spike hilt). Głowica zazwyczaj w kształcie dysku lub owalnym. Miecze tego typu mogły mieć głownie oznaczane napisem ULFBERHT, kojarzonym z wysoką jakością ostrza i wykorzystaniem wysokonawęglonej stali tyglowej. W 1981 roku Oakeshott wprowadził podtyp Xa, mieczy różniących się węższym zbroczem, wcześniej opisywany jako część typu XI.
Typ XI Ostrzej zwężający się sztych. W użyciu od 1100 do 1175.