thumb|System gyepű z wewnętrznymi zamkami, granicznymi pustkowiami (gyepűelve), obserwatorami i łucznikami Gyepű – system obrony granic Węgier w okresie średniowiecza. Istniał od X do połowy XIII wieku. Węgierskie słowo „gyepű” pochodzi od tureckiego „yapı” oznaczającego palisadę.
Historia Od 899 r. rozpoczęły się najazdy koczowniczych Madziarów na sąsiednie państwo wschodniofrankijskie. W 955 r. Madziarzy zostali pokonani w bitwie na Lechowym Polu przez Ottona I Wielkiego i wyparci na wschód.
Książę Géza rozpoczął po tym budowę państwowości węgierskiej, która przejęła elementy słowiańskiej i frankijskiej administracji. Proces ten kontynuowano za jego syna Stefana I. Podstawą organizacji państwa były komitaty. Stefan I utworzył 44. Na czele komitatu stał powoływany przez króla żupan (łac. – comes). 23 z pierwszych 44 komitatów były komitatami granicznymi. Żupani komitatów granicznych nosili określenie comes confiniorum (patrz: markgraf), a siedzibą ich była stolica komitatu. Mieszkańcy komitatów dzieli się na wolnych i poddanych. Żupanowie byli wspierani przez funkcjonariuszy publicznych takich jak jobagionowie i strażnicy graniczni (łac. – custodes). Jobagionowie i strażnicy graniczni byli osiedlani wraz z rodzinami w tzw.