„dziesiątkach”, jednostkach przejętych od węgierskich nomadów.
System gyepű Budowa węgierskiego organizmu państwowego wymagała ochrony granicy działającej na zewnątrz, która została urządzona na sposób węgierskich nomadów. System gyepű chronił z jednej strony wnętrze terytorium węgierskiego od zewnątrz, a z drugiej poszczególne terytoria plemienne od siebie.
Był to system wielu następujących po sobie granicznych linii obronnych z zamkami ziemno-drewnianymi i osiedlami strażników granicznych w miejscach, które były najłatwiejsze do obrony. Między nimi leżały trudne do przebycia i słabo zaludnione pustkowia (gyepűelve). Pasy pustkowi miały szerokość od 10 do 40 km. Najbardziej wewnętrzna linia tworzyła granicę osadnictwa. Jednakże już za Arpadów pustkowia były stopniowo zasiedlane.