Jak zwrócił uwagę Giuseppe Colombo, był to okres trudny dla tej dziedziny teologii. Wśród eksperymentów i prób teologia sakramentalna do dziś przechodzi okres przejściowy. Po stuleciach bezruchu „odkrycie na nowo” celebracji niosło za sobą ryzyko związane z brakiem odpowiedniego przygotowania przez sprawujących sakramenty oraz improwizacją. Refleksja teologiczno-systematyczna dysponowała jedynie intuicjami, jakkolwiek genialnymi, które logicznie wymagały stosownego pogłębienia.
Przedmiot i ujęcia Według Giuseppe Colombo, wśród różnych tematów sakramentologii pierwsze miejsce zajmuje zawsze Eucharystia. Mimo iż współcześnie kieruje się uwagę także ku aspektom eklezjologicznym czy antropologicznym sakramentów, nie mogą one odebrać Eucharystii jej prymatu. Tradycyjnie przedmiotem są także pozostałe sakramenty, ich geneza, natura i znaczenie w historii zbawienia człowieka. Zwłaszcza od czasów Soboru watykańskiego II postuluje się, by tym działem teologii bardziej niż teolodzy systematyczni zajmowali się teolodzy liturgii. Według Giuseppe Colombo postulat ten jest spowodowany stanem „chaotycznym”, do którego systematyczni teologowie doprowadzili teologię sakramentalną.