Okres ten cechowała też inna podstawowa słabość. Metoda przedstawiania teologii sakramentów przez nowożytnych sakramentologów, m.in. z nurtu neoscholastyki, odeszła od myśli św. Tomasza i zupełnie zaniedbywała wzajemne powiązania siedmiu sakramentów. Zaczęły one funkcjonować jako siedem równoległych i absolutnie podobnych do siebie kanałów łaski. Jak zauważył Louis Bouyer (1913-2004), zanim w późnym średniowieczu Kościół zdefiniował liczbę sakramentów, rozumiał je jako części składowe jednej całości. Całość ta była skupiona wokół Eucharystii. I w praktyce w pierwszym tysiącleciu tak przeżywane sakramenty były ważniejsze dla życia Kościoła niż później siedem sakramentów traktowanych osobno.
XX stulecie W XX stuleciu teologia sakramentalna, obok kilku innych dyscyplin teologicznych, doświadczyła wielkiej odnowy. Porzucono ujęcia uznane zgodnie za racjonalistyczne i obiektywistyczne, właściwe dla scholastycznego traktatu De sacramentis in genere (Sakramentologia ogólna), aby odnaleźć wymiar historyczno-zbawczy jej przedmiotu. Zmianę podejścia zainspirował ruch liturgiczny, który uwolnił refleksję nad sakramentami od wielowiekowej hegemonii ujęć prawno-moralistycznych i odzyskał ich wymiar świętowania, „celebracji” oraz bogactwo refleksji teologiczno-systematycznej.