Chrzest był rozumiany zgodnie z nauczaniem biblijnym, jako zawierający obydwa elementy: „chrzest z wody” i „chrzest z Ducha Świętego” (por. Dz 1,5–8) – stanowił inicjację do Eucharystii. Używana przez Kościoły w Indiach Anafora Addaja i Mariego została uznana za heretycką i nieważną, gdyż nie zawierała słów ustanowienia (konsekracji).
Jak zauważył Paul Pallath, mimo iż w liturgiach Wschodu epikleza, wezwanie Ducha Świętego, istnieje w odniesieniu do każdego z sakramentów, nie spełniały one kryteriów, którymi rozporządzali misjonarze:
Zwołany 20 czerwca 1599 r. Synod w Diamper zajął się także mszałem, zwanym Qurbana, używanym przez Kościoły lokalne i znalazł w nim ponad 40 „błędów i bluźnierstw”. Badaniem została objęta chrystologia, mariologia, pneumatologia, teologia sakramentalna, eschatologia i teologia religii niechrześcijańskich. Ogólnie błędy przypisano pochodzeniu Nestoriańskiemu. Według autorytatywnych badań współczesnych, odwołujących się do źródeł, Qurbana wyrażała autentyczną wiarę chrześcijańską i nie zawierała ani jednego prawdziwego błędu doktrynalnego.