Sakramentologia kontrreformacyjna zaważyła na stosunku portugalskich jezuitów, którzy jako misjonarze dotarli do Indii i zastali tam starodawne Kościoły, sięgające czasów apostolskich, odwołujące się do tradycji Tomasza Apostoła – stąd zwane Chrześcijanami św. Tomasza – i celebrujące liturgię Kościołów syryjskich. Misjonarze wywodzący się z tradycji zachodniej praktycznie zanegowali wartość życia sakramentalnego indyjskich Kościołów orientalnych. Mierząc je kategoriami wypracowanymi przy pomocy scholastyki, stwierdzili, że żaden z siedmiu sakramentów, także same sakramenty wtajemniczenia chrześcijańskiego, nie jest ważnie sprawowany. Chrzest uznali za nieważny z powodu wady wschodnio-syryjskich formuł wypowiadanych w stronie biernej, które nie odpowiadały prawdziwej i autentycznej „formule katolickiej”. Bierzmowanie uznali za całkowicie nieobecne, gdyż nie znaleziono tej nazwy w żadnej księdze liturgicznej Malabaru. Nie wiedzieli, że także na Zachodzie, w pierwszych wiekach bierzmowanie nie miało własnej nazwy. Było udzielane niejako wewnątrz obrzędu chrztu, który był jednym z dwóch rytów kończących inicjację chrześcijańską. W tym okresie, gdy mowa była o rytach inicjacji, wymieniano jedynie chrzest i Eucharystię.