Od tego czasu, praktycznie do połowy XX w., do Soboru watykańskiego II, sakramentolodzy zajmowali się głównie interpretacją nauczania kontrreformacyjnego Soboru trydenckiego. Cechowała ich troska, by jasno i stanowczo obronić te twierdzenia nauczania Kościoła, które myśl protestancka podawała w wątpliwość. Szczególnie ważne było tu wykazanie ewangelicznego pochodzenia co najmniej czterech z siedmiu sakramentów i ukazanie ich obiektywnej skuteczności w udzielaniu łaski.
Konflikt protestancko-katolicki cechowało to, że reformatorzy podkreślali rolę Słowa Bożego, katoliccy apologeci zaś istotną rolę i skuteczność obrzędów sakramentalnych. Trzeba było dopiero teologicznej, biblijnej i liturgicznej odnowy Soboru watykańskiego II, powrotu do źródeł, aby dostrzec, że Słowo i obrzędy sakramentalne nie stoją w sprzeczności. Przeciwnie są komplementarne w stosunku do siebie.