Wilhelm Frick (ur. 12 marca 1877 w Alsenz, zm. 16 października 1946 w Norymberdze) – niemiecki polityk, prawnik i policjant, Reichsleiter, poseł do Reichstagu z ramienia NSDAP, minister spraw wewnętrznych (1933–1943), protektor Czech i Moraw (1943–1945) i minister bez teki (1943–1945), odpowiedzialny za wykluczenie Żydów z życia społecznego Niemiec i umożliwienie ich eksterminacji oraz akcję T4, skazany w procesach norymberskich na śmierć i stracony. Uczestnik puczu monachijskiego.
Wczesna kariera Frick urodził się w Alsenz jako syn nauczyciela. Najpierw uczęszczał do szkoły w Monachium, a następnie studiował prawoznawstwo na Uniwersytecie Jerzego Augusta w Getyndze, Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma w Berlinie oraz Uniwersytecie Ruprechta i Karola w Heidelbergu. W latach 1904–1924 pełnił obowiązki funkcjonariusza policji w Monachium. Rozpoczął pracę w charakterze prawniczym w komendzie policji w Monachium. W 1923, gdy był już komendantem policji kryminalnej w tym mieście, został aresztowany za udział w puczu przeciw władzom Republiki Weimarskiej. W kwietniu 1924 sąd niemiecki skazał Fricka na karę 15 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu oraz zwolnił go z pracy w policji. Członkiem NSDAP Frick był od maja 1924 i został (również w tym miesiącu) wybrany jako poseł do Reichstagu.