Po zakończeniu wojny domowej w Rosji i utrwaleniu się władzy radzieckiej publiczna modlitwa za ofiary represji antyreligijnych przestała być praktykowana. Pamięć o nich była jednak obecna wśród duchowieństwa i wiernych. Pierwsze próby usystematyzowania wiedzy o represjach antyprawosławnych w Rosji i sporządzenia wykazu ich ofiar zostały podjęte w kręgu rosyjskiej emigracji w latach 40. XX w. W 1949 i w 1957 ks. Michaił Polski wydał kolejno dwa tomy opracowania „Nowyje muczeniki Rossijskije”, w których zawarł zgromadzone osobiście materiały: wspomnienia świadków represji, artykuły z rosyjskiej prasy emigracyjnej i w miarę możliwości radzieckiej dotyczące sytuacji Cerkwi podczas wojny domowej w Rosji, w tym publikacje dotyczące głośnych procesów duchowieństwa, niszczenia cerkwi, akcji otwarcia relikwii i konfiskaty majątku Cerkwi w 1922. W kolejnych dekadach wydany został słownik biograficzny biskupów rosyjskich metropolity Manuela (Lemieszewskiego), który jednak nie mógł uwzględnić w nim informacji o prześladowaniach wielu hierarchów. Ofiarami represji przeciwko Cerkwi interesowało się w latach 70.