Rok po urodzeniu dziecka odniosła ostatnie zwycięstwo w singlu podczas turnieju w Aix-en-Provence, a ostatni finał osiągnęła dwa lata później w Gstaad. W turniejach gry podwójnej radziła sobie lepiej, gdyż w 1974 roku po raz czwarty w karierze wystąpiła w finale French Open. Tym razem, po raz pierwszy, przegrała decydujący mecz – wspólnie z Katją Ebbinghaus przegrały z Chris Evert i Olgą Morozową 4:6, 6:2, 1:6. Dwa lata później sięgnęła po czwarty trium na paryskich kortach. Wspólnie z Fiorellą Bonicelli pokonały parę Kathleen Harter–Helga Niessen Masthoff 6:4, 1:6, 6:3. W 1978 roku po raz ostatni udało się Gail Chanfreau Lovera osiągnąć finał wielkoszlemowej imprezy. Podczas French Open 1978 wspólnie z Lesley Turner Bowrey przegrały jednak z Mimą Jaušovec i Virginią Ruzici 7:5, 4:6, 6:8. Było to zderzenie pokoleń, gdyż Lovera miała wówczas 33 lata, Turner Bowrey prawie 36, a ich rywalki 22 i 23.
Ostatni mecz w głównej drabince turnieju wielkoszlemowego zaliczyła w sezonie 1982 podczas French Open. W 1984 roku zagrała tam po raz ostatni, ale nie przeszła eliminacji. Starty w zawodach gry podwójnej zakończyła w 1984 roku.