Rozwój miasta w czasach bizantyjskich następował w odmienny od innych miast nabatejskich sposób. O ile Oboda, Sobata i Niccana były wznoszone od początku, o tyle w Mampsis wykorzystywano budowle z epok wcześniejszych. Świadczy to o tym, że miasto nie wyludniało się na dłuższy okres w II–VII wieku, żeby nie przywrócić go do stanu używalności z wykorzystaniem poprzednich budowli. Dlatego też jego plan jest odmienny od planów miast bizantyjskich w środkowym Negewie. Budowle sakralne wznoszono na starym planie, osadzając je na starszych budowlach lub murach miejskich. Nowe domostwa budowano w obrębie murów miejskich, uniemożliwiających rozwój przestrzenny miasta, dzieląc istniejące domy lub kosztem zwężenia ulic i placów.
Miasto zostało zniszczone najprawdopodobniej w połowie VI wieku. W jego ruinach nie znaleziono żadnych monet, datowanych po 550 roku. Możliwe, że w związku ze swoim położeniem na obrzeżach Negewu, upadło wskutek najazdu jednego z pomniejszych plemion arabskich, zanim rozpoczęła się ich wielka ekspansja w trzeciej dekadzie VII wieku. Zostało splądrowane, świątynie spalono. W jednej z kościelnych apsyd najeźdźcy zostawili graffiti. Po zniszczeniu miasto nie zostało odbudowane.
Przypisy
Kategoria:Stanowiska archeologiczne w Izraelu Kategoria:Nabatea Kategoria:Miasta starożytne Kategoria:Obiekty z listy dziedzictwa UNESCO w Izraelu