Około 50 roku Mampsis zostało spustoszone przez koczowników. Odbudowane i zasiedlone na nowo za czasów króla Rabela II, pełniło nadal funkcję stacji karawanowej.
Inskrypcja rzymska na jednym z cmentarzy wskazuje, że Mampsis jako jedno z istotnych miast w regionie 22 marca 106 roku zostało wcielone do prowincji Arabia. Prawdopodobnie w tym czasie stacjonowały tu biorące udział w tym wydarzeniu Legion III cyrenejski i kawaleria z augustiańskiej kohorty I trackiej. Po zajęciu przez Rzymian państwa nabatejskiego w Mampsis ulokowano garnizon, strzegący szlaków pustynnych przed napadami nomadów.
Dzieje Mampsis w II i III wieku nie zostały do końca zrekonstruowane. Po aneksji rzymskiej nastąpił dynamiczny rozwój miasta. Pod koniec III wieku nadal stacjonował tu garnizon, a miasto otoczono murami. Na przełomie panowania rzymskiego i bizantyjskiego nie odnotowano przerw w zasiedleniu, gdyż miejskie fortyfikacje, powstałe w epoce rzymskiej, noszą ślady napraw epoki bizantyjskiej. Pod koniec V wieku w Mampsis wzniesiono pierwszą świątynię chrześcijańską.