Odrodzenie ruchu politycznego w Austrii po upadku rządów neoabsolutystycznych Bacha nastąpiło w 1860. Wówczas odrodziła się też partia madziaronów – na czele ugrupowania, któremu nadano nazwę Partii Unionistycznej, stanął Levin Rauch. Trzon ugrupowania stanowiła szlachta, przede wszystkim arystokraci ze Slawonii, optujący właściwie bez zastrzeżeń za jak najbliższym związkiem z Węgrami (unią realną). Faktycznym celem arystokratów było zachowanie swych przywilejów stanowych. Mimo niewielkiej liczebności partia ta miała duże wpływy dzięki szerokiej bazie materialnejDie Habsburgermonarchie 1848-1918, wyd. Wandruszka A. und Urbanitsch P., Bd. III: Die Völker des Reiches, Wien 1980, s. 725.

W lutym 1867 powołany został osobny rząd węgierski, a w grudniu zawarto ostatecznie ugodę austriacko-węgierską, która umieszczała Chorwatów praktycznie w ramach Węgier. Sytuacja ta była korzystna dla unionistów;