Rauch został powołany na stanowisko bana Chorwacji, doprowadzili do zmiany ordynacji wyborczej do sejmu chorwackiego (saboru), dzięki czemu odnieśli zdecydowane zwycięstwo w wyborach (pomógł im też terror zaprowadzony przez bana Raucha). Zdominowany przez nich sabor zatwierdził niekorzystną dla Chorwatów ugodę węgiersko-chorwacką w 1868W. Felczak, Ugoda węgiersko-chorwacka 1868 roku, Wrocław-Warszawa-Kraków 1969, s. 98–99, 103–105, 116–209; H. Wereszycki, Pod berłem Habsburgów. Zagadnienia narodowościowe, Kraków 1975, s. 203..
Od tego momentu znaczenie unionistów malało. W 1871 działaczom Partii Narodowej udało się doprowadzić do dymisji Raucha z funkcji bana, unioniści odnieśli też porażkę w wyborach do saboruW. Felczak, Ugoda węgiersko-chorwacka..., s. 212; H. Wereszycki, Pod berłem Habsburgów..., s. 204.. Znaczenie unionistów upadło ostatecznie w latach 1872–1873 podczas negocjacji z Węgrami na temat rewizji umowy z 1868, podczas których Węgrzy poszli jedynie na niewielkie ustępstwa. Część członków Partii Unionistycznej przyłączyła się do Partii Narodowej, która przeszła na pozycje prowęgierskieW. Felczak, Ugoda węgiersko-chorwacka..., s. 213–215..
Przypisy
Kategoria:Historia Chorwacji Kategoria:Partie i ugrupowania w Chorwacji