Kętrzyński odkrył tekst Rocznika poznańskiego przypadkiem. Znajdował się on na pierwszej stronnicy pierwszej karty pergaminowej, która pierwotnie była przylepiona do okładki innego kodeksu. Pergamin z Rocznikiem posłużył bowiem w XV wieku do oprawy kodeksu pergaminowego zawierającego dzieło Piotra Comestora Histora scholastica. Kodeks był własnością Seminarium Duchownego w Poznaniu a przechowywano go w bibliotece kapitulnej w Gnieźnie.

Tekst Rocznika wydał Wojciech Kętrzyński w piątym tomie Monumenta Poloniae Historica w roku 1888. Po odkryciu Kętrzyńskiego dziełem zainteresowal się niemiecki uczony Max Perlbach, który zbadał kodeks w Gnieźnie i potwierdził ustalenia polskiego kolegi. Perlbach w roku 1892 wydał tekst, nie różniący się od edycji Kętrzyńskiego, w serii Monumenta Germaniae Historica.

W XX wieku zaginęły tak cały kodeks z dziełem Piotra Comestora, jak i przylepiona do niego karta pergaminowa z tekstem Rocznika. Po drugiej wojnie światowej badacze rozpoczęli poszukiwania Rocznika w bibliotekach polskich i niemieckich, ale jak na razie bez rezultatu.

W 1962 roku tekst, na podstawie edycji XIX-wiecznych, na nowo opracował i wydał Gerard Labuda – w zbiorze Roczników wielkopolskich, publikacji przygotowanej przez Brygidę Kürbis.