Tytuł Wojciech Kętrzyński nazwał dzieło Rocznikiem poznańskim. Wkrótce jednak odkrył inny rocznik, zapisany w XV i XVI wieku, pochodzący również z Poznania. Dlatego zdecydował się ostatecznie na nazwę Rocznik poznański I. XX-wieczny wydawca, Gerard Labuda, dla wyrazistszego odróżnienia tego rocznika zaproponował nazwać go Rocznikiem poznańskim starszym, co dość powszechnie się przyjęło.
Okoliczności i czas powstania Wśród badaczy nie ma wątpliwości, że Rocznik poznański starszy zaczęto zapisywać w XIII wieku. W pierwszej połowie XIV wieku był kontynuowany, niewątpliwie w Poznaniu. Końcowy jego redaktor żył w tym mieście w roku 1341, gdyż obserwował ślub Kazimierza Wielkiego z Adelajdą Heską w tamtejszej katedrze.
Hipoteza odpisu ze źródeł małopolskich Pierwsi wydawcy i badacze doszli do wniosku, że najstarsze noty w Roczniku poznańskim były wypisem z jakiegoś starszego, zaginionego rocznika małopolskiego, kończącego się około roku 1288. Zapisy te, ich zdaniem, zostały zapoczątkowane zapewne w końcu XIII wieku.