Początkowo kannel wyposażony był w dłubany w drewnie rezonator i kilka do kilkunastu strun ułożonych w skali diatonicznej. Dźwięk tradycyjnego kannelu przypominał skrzyżowanie gitary z klawesynem i harfą. Jako że instrumenty te wykonywali najczęściej sami muzycy, każdy z zachowanych do dziś egzemplarzy jest nieco inny, posiada też nieco inne brzmienie. Jeden z zachowanych w Muzeum Teatru i Muzyki w Tallinnie egzemplarzy z ok. 1830 roku posiada dłubane pudło rezonansowe o grubości ok. 7 milimetrów pod strunami, gdzie podczas gry występują największe naprężenia, i zaledwie ok. dwóch milimetrów od strony dna.
alt=Kolorowe zdjęcie pociemniałego drewnianego kannelu sześciostrunowego w rzucie izometrycznym.|thumb|Kannele wykonane przed XIX wiekiem zwykle były dużo mniejsze, posiadały także mniej strun.