W początkach XIX wieku, pod wpływem środkowoeuropejskiej sztuki lutniczej, tradycyjny dłubany rezonator coraz częściej zastępowano pudłem rezonansowym. Mniej więcej w tym samym czasie zaczęto stosować struny basowe z owijką, wcześniej praktycznie niespotykane. Na przełomie XIX i XX wieku grupa strun basowych przybrała obecną formę, zbliżoną do stosowanych w budowie cytr bezprogowych. Od tego czasu typowy kannel posiada kilka oktaw strun melodycznych oraz zgrupowane struny basowe dla akompaniamentu. Z czasem do instrumentu zaczęto dodawać więcej strun, coraz częściej ułożonych w skali chromatycznej. Dodanie większej ilości strun pozwoliło na grę akordami, a nie tylko pojedynczymi dźwiękami. W czasach okupacji krajów bałtyckich przez ZSRR tworzono także specjalistyczne kannele sopranowe, altowe, tenorowe czy basowe. Z powodu wpływu cymbałów na kształt współczesnych kanneli, w północnej Estonii często nazywane bywają simbel.
Tradycyjne niewielkie kannele o pięciu do 12 strun pozostają w użyciu głównie w odległych rejonach Estonii: wśród zamieszkujących region Setomaa Setów, a także na wyspach Hiuma i Sarema.