Działalność Wójcickiego została 17 października 1867 potępiona w encyklice Levate papieża Piusa IXW. Osadczy, Święta Ruś, s. 218.. Nakaz delatynizacji obrządku wydany przez niego wywołał również protesty w niektórych parafiach. W praktyce jedynym poleceniem Wójcickiego w tej kwestii, które zostało faktycznie wykonane, było usunięcie z cerkwi unickich organówJ. Lewandowski, Na pograniczu, s. 108-109 i 111..
Władze rosyjskie rozważały doprowadzenie do wyświęcenia Wójcickiego na biskupa chełmskiego, jednak papież stanowczo się temu sprzeciwił. W rezultacie duchowny zarządzał diecezją chełmską do momentu wyświęcenia na jej nowego ordynariusza Michała Kuziemskiego (Mychajły Kuzemskiego) w sierpniu 1868W. Osadczy, Święta Ruś, s. 223..
Wójcicki przeszedł na prawosławie po likwidacji unickiej diecezji chełmskiej w 1875 i służył następnie jako protojerej w Chełmie.
Przypisy
Bibliografia J. Lewandowski: Na pograniczu. Polityka władz państwowych wobec unitów Podlasia i Chełmszczyzny 1772–1875. Lublin: Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, 1996. W. Osadczy, Święta Ruś. Rozwój i oddziaływanie idei prawosławia w Galicji. Lublin: Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, 2007.
Kategoria:Urodzeni w 1813 Kategoria:Zmarli w 1889 Kategoria:Rosyjscy duchowni prawosławni Kategoria:Duchowni Kościoła unickiego w Imperium Rosyjskim Kategoria:Ludzie urodzeni w Łęcznej Kategoria:Pochowani w Chełmie