aby ją wycelować należało manewrować całą stacją. Ponieważ taki sposób montażu mógł spowodować groźne dla załogi wibracje kadłuba, strzelań na stacji dokonano dopiero po opuszczeniu jej przez kosmonautów.
Stacja programu Ałmaz była jedyną znaną uzbrojoną załogową konstrukcją w historii lotów kosmicznych.
Różnice stacji Ałmaz względem stacji Salut Stacje Ałmaz były podobne do Salutów rozmiarami, masą i pojemnością, co wynikało z możliwości rakiety Proton – jej udźwigu i dopuszczalnych rozmiarów ładunku. Istniały jednak duże różnice pomiędzy tymi konstrukcjami.
Właściwe stacje Salut, technicznie oznaczane jako DOS (ros. Dołgowriemiennaja Orbitalnaja Stancija), zostały zaprojektowane i były wytwarzane przez zakłady konstrukcyjno-produkcyjne Siergieja Korolowa – OKB-1, zaś stacje Ałmaz (niekiedy oznaczane jako OPS, Орбитальная Пилотируемая Станция), były projektowane i wytwarzane w zakładach OKB-52 Czełomieja, który był głównym rywalem Korolowa jeśli idzie o wiodącą pozycję w radzieckim programie kosmicznym. W rzeczywistości konstrukcje DOS powstały na bazie wcześniej zaprojektowanych i przygotowanych OPS.