Prawie nic nie wiemy o kształcie pierwszych zabudowań klasztornych, które zostały zniszczone przez pożar w 1381 r.
W średniowieczu kartuzi władali niepodzielnie całą doliną Jogne powyżej dzisiejszego jeziora Montsalvens (dzisiejsze wsie Charmey i Cerniat). Gdy w 1554 r. Michel, ostatni hrabia Gruyères, zmuszony został przekazać swoją seniorię wciąż rosnącemu w siłę Fryburgowi, miasto rozciągnęło swą władzę również na te tereny, ograniczając władzę i dochody zakonników.
W okresie reformacji katolicki biskup Lozanny, wygnany ze swego miasta przez protestantów, schronił się we Fryburgu. Na prośbę papieża, by miasto zapewniło biskupowi środki utrzymania, rada miejska Fryburga – zasłaniając się brakiem odpowiednich środków – zaproponowała, by przekazać biskupowi tytułem dóbr stołowych majątki jednego z dwóch klasztorów kartuskich, istniejących wówczas na terenie kantonu Fryburg (drugim był klasztor w Part-Dieu na pd.-zach. od Bulle). Wywołało to długotrwały spór władz kantonu ze Stolicą Piotrową. Decyzję podjął Watykan dopiero w 1778 r. W jej następstwie mnisi z Valsainte musieli opuścić klasztor. Po nich od 1791 r.