prawie cała reszta zabudowań klasztoru, wliczając w to zewnętrzną kaplicę, pochodzi z trzeciej tercji XIX w.
Z końcem XIX w. liczba zakonników systematycznie rosła. Przybyło tu zwłaszcza wielu zakonników z zamykanych sukcesywnie kartuzji we Francji, w tym mnisi z zamkniętego przez państwo klasztoru Grande-Chartreuse. W latach 1903 i 1904 odbyły się tu nawet posiedzenia kapituły generalnej zakonu. W związku z tym w pierwszych latach XX w. rozbudowano pomieszczenia klasztorne, w tym i nowicjat. Mogły one pomieścić 38 ojców i 30 braci świeckich. Jednak jedynie trzykrotnie w ciągu XX w. liczba zakonników przekroczyła 50.
W latach 70. XX w. całkowicie przebudowano wnętrze kościoła klasztornego, dostosowując je do zaleceń posoborowych. Oszczędne, szlachetne wyposażenie oraz witraże, które zaprojektował fryburski malarz Claude Chorderet, utworzyły wnętrze, będące obecnie wzorem do naśladowania przez inne ośrodki kartuzjańskie.
W roku 2000 na skutek podmycia przez wodę zaczęły osiadać południowe zabudowania zespołu klasztornego.