Ridwan wręcz zamknął przed Maududem bramy Aleppa. Podczas trzeciej wyprawy w roku 1113 Maudud został zamordowany przez nizarytów i natychmiast rozeszły się pogłoski, że atabeg Damaszku Tughtakin (1104 – 1128) był uwikłany w tę zbrodnię. Nowym namiestnikiem Mosulu został Ak Sunkur al-Bursuki, zaś w roku 1115 Mohammad wyekspediował do Syrii kolejną wyprawę, tym razem pod wodzą Bursuka, syna Bursuka. Ta spotkała się jednak z wrogością zarówno krzyżowców, jak i miejscowych władców muzułmańskich, takich jak Tughtakin i Ilghazi, i ostatecznie została wycięta w pień w bitwie pod Danis przez Rogera z Salerno. Był to "kres ingerencji Wielkich Seldżuków w sprawy Syrii". W roku 1116 sułtan uznał władzę Tughtakina w Damaszku by zachować chociaż pozory kontroli nad Syrią.
Mohammad musiał walczyć także z innym wyznaniowym wrogiem, a mianowicie nizarytami. Nizaryckie sukcesy i terror doprowadziły do powstania atmosfery zagrożenia i podejrzeń, która w rezultacie przyniosła represje w stosunku do prawdziwych lub rzekomych sympatyków heretyków, często ofiar zwykłych intryg. Należał do nich m.in. wezyr Mohammada Sad al-Molk, który oskarżony o sprzyjanie nizarytom w roku 1107 został stracony wraz z wieloma innymi urzędnikami.