w 1992 opublikował opracowanie o początkach teorii prawa w Polsce międzywojennej.
Metodologia prawoznawstwa i wielopłaszczyznowe ujęcie prawa
Od drugiej połowy lat 50. centrum jego badań przesuwało się w stronę teorii i metodologii prawa. Szczególne znaczenie miała monografia Problemy metodologiczne nauki prawa (1962), będąca rozbudowaną analizą przedmiotu i metod nauk prawnych oraz relacji prawoznawstwa do innych nauk społecznych.
Kazimierz Opałek krytycznie oceniał jednopłaszczyznowe koncepcje prawa. Analizował ograniczenia pozytywizmu prawniczego, normatywizmu, psychologizmu i realizmu prawnego, opowiadając się za takim badaniem prawa, które uwzględnia jego aspekt językowo-logiczny, psychologiczny i społeczny, a zarazem zachowuje swoistość metodologiczną prawoznawstwa. Z tym wiązały się jego prace o integracji wewnętrznej nauk prawnych oraz o integracji prawoznawstwa z innymi naukami społecznymi. Podkreślał przy tym, że integracja nie powinna prowadzić do zaniku autonomii problemowej nauk prawnych.
Wspólnie z Jerzym Wróblewskim prowadził badania porównawcze nad współczesną teorią prawa. Ich wynikiem były m.in. Współczesna teoria i socjologia prawa w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej (1963), Zagadnienia teorii prawa (1969) oraz Prawo.