wyraźnie poszukiwała wyborców wśród irackich szyitów. Domagała się również uzyskania przez Irak całkowitej niezależności względem Wielkiej BrytaniiCh. Tripp, Historia Iraku, s. 147.H. A. Jamsheer, Współczesna..., s. 84.. Jego partia, w odróżnieniu od kilku innych ugrupowań opozycyjnych, mogła funkcjonować w Iraku po II wojnie światowej. W 1946 jej gazeta Sawt al-Ahali została zamknięta po tym, gdy wystąpiła z ostrą krytyką premiera Arszada al-Umariego, któremu zarzuciła dążenie do dyktatury. Sam al-Dżadirdżi, jako właściciel pisma, został oskarżony o podżeganie do buntu i skazany na sześć miesięcy ciężkich robót. Jego proces, w którym w obronie oskarżonego występowało 21 adwokatów, stał się głośny w całym kraju. Ostatecznie wyrok został uchylony przez sąd apelacyjny, a Sawt al-Ahali po sześciotygodniowej przerwie zaczęła wychodzić ponownie.

Po rewolucji w Iraku w 1958 przywódca zbuntowanych oficerów Abd al-Karim Kasim zaproponował al-Dżadirdżiemu utworzenie pierwszego w historii Iraku rządu republikańskiego, złożonego z cywilów. Al-Dżadirdżi odmówił, sugerując, by gabinet utworzyli oficerowie, a władzę przekazali cywilom, gdy sytuacja państwa się ustabilizuje.